snow
Teraz:
 -2ºC
śnieg
Max:  +1ºC,  Min:  -1ºC
Polski
English
Deutsch
Pусский
Français

Zabytkowy Ogród Muzeum otwarty jest codziennie od świtu do zmierzchu.
W tym czasie można bezpłatnie zwiedzać następujące obiekty: Amfiteatr, Świątynia Sybilli, Świątynia egipska, Wodozbiór oraz pozostałe obiekty i rzeźby znajdujące się na terenie ogrodów.

 

Król Stanisław August

Stanisław Antoni Poniatowski (ur. 17 stycznia 1732 r., zm. 12 lutego 1798 r.), ostatni król Rzeczypospolitej Obojga Narodów Polski i Litwy, w ocenie historyków pozostaje do dziś monarchą kontrowersyjnym – postacią barwną, lecz także tragiczną. Przyszło mu objąć tron w kraju, który chylił się ku upadkowi, otoczony trzema wrogimi mocarstwami: Rosją, Prusami i Austrią. Od początku swego panowania (1764 r.) król musiał stawić czoła nie tylko siłom zewnętrznym, dążącym do wasalizacji Polski, ale też – a może przede wszystkim – potężnym stronnictwom magnackim i części szlachty w kraju.

StanislawAugust.jpgBył Stanisław August człowiekiem wszechstronnie wykształconym. W młodości wiele podróżował po Zachodniej Europie. Szczególnie pobyt w Wielkiej Brytanii (1753 r.), gdzie poznał dobrze funkcjonujący, nowoczesny system parlamentarny, wywarł na nim znaczący wpływ. Na całym jego przyszłym życiu, jednakże, największe piętno odcisnął pobyt w Petersburgu, dokąd przybył w 1755 r., jako sekretarz brytyjskiego ambasadora Charlesa Hanbury Williamsa – późniejszego ambasadora Wielkiej Brytanii na dworze w Warszawie. W Petersburgu poznał i nawiązał brzemienny w skutkach romans z niemiecką księżną Sophie Friederike Auguste von Anhalt-Zerbst – przyszłą carycą Rosji, Katarzyną II. Od tej pory losy Stanisława Augusta i całej Rzeczypospolitej podlegały przemożnym wpływom władczyni Rosji, aż do tragicznego końca – III rozbioru Polski w 1795 r. i wymazania kraju z mapy Europy.

Katarzyna II widziała w Stanisławie Auguście wiernego wykonawcę swych imperialnych planów względem Polski. 

7 września 1764 r. Stanisław August wybrany został w czasie Sejmu Elekcyjnego na króla Polski. W dniu imienin carycy, 25 listopada 1764 r., odbyła się jego koronacja w Kolegiacie Św. Jana w Warszawie. Młody król, przepełniony szczerą chęcią naprawy Rzeczypospolitej, z energią przystąpił do reformowania kraju. Miał ambitne plany i szlachetne zamiary, lecz też, niestety, naiwną wiarę w przyjazną postawę Katarzyny II.

15 marca 1765 r. powołał do życia Szkołę Rycerską – elitarną uczelnię wojskową, kuźnię przyszłych kadr państwa, którą hojnie wyposażył z własnej kieszeni i której oddał w użytek swój Pałac Kazimierzowski. W tym samym roku powołał Komisje Dobrego Porządku, których zadaniem było poprawa zarządzania w miastach i uregulowanie spraw własnościowych.

Rozpoczął też król reformę monetarną i w 1766 r. doprowadził do otwarcia Mennicy Państwowej. Na polu edukacji wielką zasługą Stanisława Augusta było utworzenie Komisji Edukacji Narodowej (1773 r.) – pierwszego w świecie Ministerstwa Nauki.

Konstytucja 3 MajaUkoronowaniem reformatorskich dokonań monarchy była Konstytucja uchwalona 3 maja 1791 roku – druga, po amerykańskiej, ustawa zasadnicza na świecie, a pierwsza w Europie. Konstytucja, której sam król był współautorem, przekształciła ustrój polityczny Rzeczypospolitej w monarchię konstytucyjną. Dążenia Stanisława Augusta do modernizacji i wzmocnienia kraju nieuchronnie doprowadzić musiały do konfliktu z Rosją, która nie tak widziała rozwój Polski jako swego wasala. Posunięcia króla, zmierzające do uzyskania większej samodzielności i wpływów na wydarzenia polityczne, postawiły go w konflikcie z wpływowymi rodami magnackimi w kraju –przede wszystkim z Czartoryskimi (tzw. Familia). Wykorzystywał te napięcia poseł Katarzyny w Polsce książę Mikołaj Repnin, zręcznie manipulując przeciwnikami króla, prowokując i jątrząc; wygrywał w ten sposób rosyjskie interesy. Rozpoczął się nieuchronny okres narastających niepokojów politycznych, erozji i rozkładu państwa. Wyznaczały go kolejno tragiczne w swych skutkach fakty: konfederacja barska (1768 r.), I rozbiór Polski (1772 r.), konfederacja targowicka (1792 r.) i w jej konsekwencji wojna polsko-rosyjska (1792 r.) oraz II rozbiór Polski (1793 r.), Powstanie Kościuszkowskie (1794 r.) w obronie suwerenności kraju i ostateczna klęska, którą przyniósł III rozbiór Polski (1795 r.), który oznaczał koniec panowania Stanisława Augusta. Monarcha udał się do Grodna, gdzie abdykował 25 listopada 1795 r. po 31 latach panowania. Zmarł w Petersburgu 12 lutego 1798 r. 

W pamięci potomnych Stanisław August zapisał się jako światły mecenas kultury i sztuki. Król chętnie otaczał się bowiem ludźmi pióra, artystami, naukowcami, dla których wydawał słynne „obiady czwartkowe” w swej letniej rezydencji w Łazienkach. Dzięki jego staraniom powstał Teatr Narodowy w Warszawie, kierowany przez Wojciecha Bogusławskiego.

Swoje zainteresowania architekturą i sztuką król skupił na przebudowie i dostosowaniu do nowej roli – letniej rezydencji – kompleksu pałacowo-ogrodowego powszechnie znanego pod nazwą Łazienki Królewskie. Nadał im swe indywidualne piętno, kształtując je w obowiązującym wówczas stylu neoklasycznym.


« powrót
 

Używamy cookies i podobnych technologii m.in. w celu świadczenia usług i w celach statystycznych. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce, w jej ustawieniach. Jeżeli wyrażasz zgodę na zapisywanie informacji zawartej w cookies, kliknij „Zamknij”. Jeżeli nie wyrażasz zgody – zmień ustawienia swojej przeglądarki. Więcej informacji znajdziesz w naszej Polityce cookies

Zamknij X